داستانـَک | بزرگترین مرجع داستان های کوتاه و بلند

داستان زیبا و دلنشین مست و محتسب(مثنوی معنوی)

محتسب(1) در نيمة شب, مستي را ديد كه كنار ديوار افتاده است. پيش رفت و گفت: تو مستي, بگو چه خوردهاي؟ چه گناه و جُرمِ بزرگي كردهاي! چه خوردهاي؟

 

مست گفت: از چيزي كه در اين سبو(2) بود خوردم.

 

محتسب: در سبو چه بود؟

 

مست: چيزي كه من خوردم.

 

محتسب: چه خوردهاي؟

 

مست: چيزي كه در اين سبو بود.

 

اين پرسش و پاسخ مثل چرخ ميچرخيد و تكرار ميشد. محتسب گفت:

«آه» كن تا دهانت را بو كنم. مست «هو» (3) كرد. محتسب ناراحت شد و گفت: من ميگويم «آه» كن, تو «هو» ميكني؟ مست خنديد و گفت: «آه» نشانة غم است. امّا من شادم, غم ندارم, ميخوارانِ حقيقت از شادي «هو هو» ميزنند.

 

محتسب خشمگين شد, يقة مست را گرفت و گفت: تو جُرم كردهاي, بايد تو را به زندان ببرم. مست خنديد و گفت: من اگر ميتوانستم برخيزم, به خانة خودم ميرفتم, چرا به زندان بيايم. من اگر عقل و هوش داشتم مثل مردان ديگر سركار و مغازه و دكان خود ميرفتم.

 

محتسب گفت: چيزي بده تا آزادت كنم. مست با خنده گفت: من برهنهام , چيزي ندارم خود را زحمت مده.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

1) محتسب : مأمور حكومت ديني مردم را به دليل گناه دستگير ميكند.

 

2) سبو: (jar) كوزه كه شراب در آن ميريختند.

 

3) هُو: در عربي به معني «او». صوفيان براي خدا به كار ميبردند, هوهو زدن يعني خدا را خواندن.

دیدگاه ارسال شده است

نمایش / مخفی کردن دیدگاه ها